Συνέχεια της σειράς στο 15ο κεφάλαιο του Λουκά, το κήρυγμα ξεκινά από το εδάφιο 17: ο άσωτος γιος «ελθών εις εαυτόν» αποφασίζει «σηκωθείς θέλω υπάγει προς τον πατέρα μου» και παίρνει τον δρόμο της επιστροφής. Ένας είναι ο δρόμος που οδηγεί στη χώρα του πατέρα, αφού ο Χριστός είπε «εγώ είμαι η οδός· ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα ει μη δι’ εμού» — όλοι οι άλλοι δρόμοι «φαίνονται ορθοί» αλλά «τα τέλη αυτών οδηγούσιν εις θάνατον». Ενώ ο γιος πλησιάζει αργά, «κάτω από το βάρος της ενοχής και της ντροπής», ο πατέρας τον βλέπει «μακρόθεν», τρέχει ξεχνώντας την ηλικία του, «επέπεσεν επί τον τράχηλον αυτού και κατεφίλησεν αυτόν». Ο πατέρας εδώ είναι ο ουράνιος Πατέρας, που σε κάθε βήμα επιστροφής του αμαρτωλού κάνει «δέκα βήματα υποδοχής».
Ο ομιλητής στέκεται στην αναγκαιότητα της εξομολόγησης: ο γιος δεν σιωπά μπροστά στην αγκαλιά, αλλά ομολογεί «πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν σου», και ο πατέρας δεν τον αφήνει καν να ζητήσει θέση μισθωτού. Αντιπαραβάλλει τη στάση αυτή με τον διαχρονικό πειρασμό της δικαιολογίας — από τον Αδάμ που είπε «η γυνή ην έδωκας μετ’ εμού» (Γένεση 3:8-13) μέχρι σήμερα — και με τον «πονηρό και οκνηρό δούλο» της παραβολής των ταλάντων (Ματθαίος 25), που κατηγόρησε τον κύριό του αντί να μετανοήσει. Ο Θεός, αντίθετα, «τας αμαρτίας αυτών ου μη μνησθώ έτι» (Εβραίους 10:17· Ιερεμίας 31:34) και «όσον απέχει η ανατολή από της δύσεως, τόσον εμάκρυνεν αφ’ ημών τας ανομίας ημών» (Ψαλμός 103).
Η «στολή η πρώτη», το δαχτυλίδι με τον σφραγιδόλιθο και τα υποδήματα δηλώνουν υιό, όχι δούλο· ο αμαρτωλός που μετανοεί ντύνεται «τη δικαιοσύνη του Ιησού Χριστού» (Ιερεμίας 23:6). Το σφαγμένο μοσχάρι παραπέμπει στη θυσία περί αμαρτίας (Λευιτικό 16) και στον Χριστό που ήρθε «να δώσει την ζωήν αυτού λύτρον αντί πολλών» (Ματθαίος 20:28), συντρίβοντας «την κεφαλήν του όφεως» (Γένεση 3:15). Ο γιος «νεκρός ην και ανέζησεν» — όπως γράφει ο Παύλος, «όντας νεκρούς τοις παραπτώμασιν εζωοποίησεν» (Εφεσίους 2:1-5) — και για κανέναν άσωτο δεν πρέπει να απελπιζόμαστε όσο ζει.
Το μήνυμα: ο Θεός σίγουρα κάνει το μέρος του· το ζήτημα είναι σε μας. Σήμερα είναι «καιρός ευπρόσδεκτος», σήμερα «ημέρα σωτηρίας» (Β΄ Κορινθίους 6:2), και «σήμερον, εάν της φωνής αυτού ακούσητε, μη σκληρύνητε τας καρδίας σας» (Εβραίους 3:7). Μια μέρα η θύρα της χάριτος θα κλείσει· ας πάρουμε όσο είναι ανοιχτή την απόφαση: «Σηκωθείς θέλω υπάγει προς τον πατέρα μου.»
📖 Βιβλικά χωρία:
• Λουκάς 15:17-24
• Ιωάννης 14:6
• Παροιμίες 14:12 · Παροιμίες 16:25
• Γένεση 45:26 (Ιακώβ – Ιωσήφ)
• Πράξεις 17:30 (Άρειος Πάγος)
• Β΄ Πέτρου 3:9
• Ιάκωβος 4:7-8 · Ιάκωβος 5:16
• Γένεση 3:8-13 · Γένεση 3:15
• Εβραίους 3:7-8
• Β΄ Κορινθίους 6:2
• Ησαΐας 55:6
• Ματθαίος 25:14-30 (παραβολή ταλάντων)
• Α΄ Ιωάννου 1:9
• Εβραίους 10:17 · Ιερεμίας 31:34
• Ψαλμός 103
• Ιερεμίας 23:6
• Λευιτικό 16
• Ματθαίος 20:28
• Εφεσίους 2:1-5
• Α΄ Ιωάννου 3:14
• Ματθαίος 8:22
• Λουκάς 15:7 · Λουκάς 15:10
• Αποκάλυψη 1:6 · Α΄ Πέτρου 2:9
—
Ομιλητής: Νίκος Γιαντζακλίδης